ARTIST STATEMENT
In 2020 stond ik op een brug in Halfweg. Ik was bezig met het fotograferen van weerspiegelingen van het gemaal. Toen het begon te schemeren, liep er een meisje langs mij heen. Korte broek, stoer gekleed, mooie benen. Ze liep voorbij alsof ik er niet stond.
Ik maakte instinctief een foto voordat het moment weg was. Met mijn camera kon ik zeggen: ik heb jou wel gezien. Ik zei het niet hardop. Ik bleef op afstand. Maar in dat moment herkende ik iets wat ik daarna ben blijven zoeken: beweging, anonimiteit, afstand en de mogelijkheid om iemand zichtbaar te maken zonder dichtbij te komen.
Mijn creativiteit zat er altijd al in: tekenen, zingen, dansen, muziek maken. Ik deed die dingen omdat het erbij hoorde en omdat anderen ze ook gingen doen. Na 42 jaar stond ik er, na een scheiding, alleen voor. Ik liep een fotografie winkel in en tien minuten later stond ik buiten met een echte camera. Ik had voor mezelf gekozen.
Fotografie is voor mij een noodzaak geworden. Ik kan er mijn eenzaamheid en het verdriet door het verlies van mijn tweeling in kwijt. Door beelden te maken breng ik dat verdriet buiten mezelf en houd ik contact met wat ik mis, en met de wereld om mij heen.
Mijn beelden ontstaan vaak in een schijnbare terloopsheid. Achteraf bepaal ik de rode draad. Mensen zijn aanwezig, maar blijven op afstand. Een figuur wordt beschermd door een muur in de vorm van beweging, mist, schaduw of weerspiegeling. Soms creëert de persoon die afstand zelf, door weg te lopen of bijna te verdwijnen.
Dat maakt mijn foto’s ietwat ongemakkelijk. Voor mij hoeft een beeld niet altijd te kloppen en mag het schuren. Compositie is alles, maar het blijft wel mijn compositie: de schoonheid van het ongrijpbare.
Het meisje in Halfweg ben ik ondertussen achterna gelopen. Ik ben ook de brug over gegaan. Ik kan nu vertellen dat ik beelden maak om te laten zien wat ik zie, voel en mis. Soms van dichtbij, maar vaker op afstand. Zonder alles van mezelf te hoeven laten zien.
Ik kan zichtbaar zijn op een onzichtbare manier.
